“`html

Arjantinli Anne Andrea Casamento’nun Yaşamındaki Dönüm Noktası

Buenos Aires’te yaşayan ve boşanmış bir kadın olan Andrea Casamento’nun düzenli hayatı, 40 yaşına geldiğinde beklenmedik bir şekilde sarsıldı.

Mart 2004’te, şehrin dışında arkadaşlarıyla keyifli bir hafta sonu geçirirken, en büyük oğlu Juan’ın 18 yaşında bir soygun sırasında yakalandığını bildiren telefon geldi.

“Havuzdayken aniden dışarı fırladım, hemen karakola koştum. Onların yalan söylediğine inanıyordum; Juan’ın bir kazaya karıştığını düşündüm” diye anlatıyor Andrea.

“Oğlumun hapiste olduğunu kabul etmek benim için imkânsızdı; bu sanki bir film senaryosu gibiydi” diyor Andrea, yaşadığı zorlu süreci hatırlarken.

Arka planda, 31 Ekim’den itibaren Netflix’te yayınlanacak olan “Sıradaki Kadın” adlı filmi anlatan afiş yer alıyor. Andrea bu afişe gülümseyerek bakıyor.

Juan, bir sabah kız arkadaşıyla bir barda vakit geçirirken tutuklanmış ve dört empanada çalması gerekçesiyle suçlanmıştı. Olaydan günler önce, başka bir gencin kaybolması ve öldürülmesi üzerine büyük bir miting düzenlenmişti.

Andrea, bu protestoya katılmış ve elinde bir mumla daha ağır cezalar için çağrıda bulunmuştu. “Çocuklarıma böyle bir şey olmasından korkuyordum” diyor.

“Bazen neyi arzuladığınıza dikkat etmelisiniz,” diye ekliyor.

Juan’ın tutuklanmasının ardından mahkeme günü Andrea, “hakime durumu açıklamak için” erkenden gitti. Ancak hakim, “Oğlunuz süreç bitene kadar hapiste kalacak” diyerek onu geri çevirdi.

İşte bu noktada Andrea’nın hayatında kabus gibi bir dönem başladı. “Hayatım bir karabasan haline geldi” diyor.

“Juan, mahkeme önüne çıkarılmadan, Ezeiza adlı yüksek güvenlikli bir hapishaneye gönderildi. Ben de onu görmek için oraya koştum” diye anlatıyor Andrea.

Ancak hapishaneye girdiğinde, Juan’ın izole edildiğini gördü ve içeri giremedi. Bu durum, Andrea’nın ilk kez o görünmeyen sıradaki bekleyiş ile karşılaşmasına sebep oldu. İçeride kadınlar, bazıları çocuklarıyla, kapılarda bekliyordu.

“Onlar oradaydılar ama ben sadece izledim” diyor. “Hapishanenin nasıl bir yer olduğunu bilmiyordum. Bu, benim hayatımda hiç yer almamıştı ve sıradan bir bekleyen kadın olduğumun farkında değildim.”

Andrea, sonraki sekiz ay boyunca haftada dört gün hapishaneye geldi. İki gün ziyaret günleri olarak ayrıldı, diğer günlerde ise “ölüm belgesi çıkabilir” korkusuyla kapıda bekledi.

“Eğer oğlum oradan ölü olarak çıkarsa, onu ilk ben kucaklayacaktım, çünkü onu doğuran benim” diye belirtiyor Andrea.

O süre zarfında her gün, Juan’ın can güvenliğinden endişe duyuyordum” diyor Andrea.

‘Açıkça tek bir erkeği değil, Alejo’yu seçtim’

Juan’ın aramadığı ilk gün Andrea hapishaneye gitti ama içeri girmesine izin verilmedi. Daha sonra, Alejo adında bir adamdan telefon aldı.

Alejo, Juan’ın sağ olduğunu ama bir kargaşada olduğuna ve hücre hapsinde tutulduğuna dair güven veriyordu. “Sohbet etmeye başladık ve bu süreçte hiç durmadık” diyor Andrea.

Yalnızlık hissettiğini ve kimsenin onu anlamadığını belirtiyor; “Alejo, benim için sanki bir vaha gibi oldu, beni gülümsetmeyi başaran tek kişi” diye ifade ediyor.

Juan’ın hapisten çıkarılması dışında başka bir şeyle ilgilenemediğini belirten Andrea, “Onu kurtarmak için tüm engelleri aşmalıyım hissiyatım vardı” diyor.

Alejo, Andrea’yı mücadele etmeye, süreçte daha ileri gitmeye yönlendirdi. Andrea, iki çocuğuyla annesinin evine taşınarak Juan’ın suçlama ile ilgisi olmadığını ispatlayacak bir avukat tutmak için kendi evini satma kararı aldı.

Sekiz ayın ardından Juan serbest bırakıldı, ancak Andrea, 15 yıl boyunca her hafta hapishaneye gitmeye devam etti.

“Oğlumla birlikte yaşadığım bu hapis deneyimi, hayatımda derin bir değişime neden oldu” diyor.

“Sanki bir perde aralandı ve benim dünyamın ötesini görmemi sağladı. Alejo’nun hikayesi ise benim bir seçimim.” diyor.

“Ama ben hapiste olan bir adamı değil, Alejo’yu seçtim.”

Alejo, birden fazla soygundan hüküm giymişti ve Andrea ile buluştuğunda hapiste yaklaşık 15 yılı kalmıştı.

Andrea, “O an bunun ne anlama geldiğini anladım ama onun yanında olmak istedim” şeklinde ifade ediyor.

“Bana anlatılanların hiçbiri benim için geçerli değildi. Hapishaneye giderdim, Alejo ile bir masaya oturup sohbet ederdik. Sanki bir kafede oturuyormuşuz gibiydi.” diye devam ediyor.

“Yanında olmak bile yeterliydi. Sadece o ve ben vardık. Bu fırsatı neden kaçırayım ki? Hayatımda başıma gelenlerden vazgeçmeye niyetim yoktu çünkü kaybetme korkusu içindeydim.” diyor.

Andrea, kısa süre sonra daha kararlı hale geldi. “Bürokratik engeller çok fazlaydı, bu yüzden süreci hızlandırmak için evlenmeyi önerdim” diyerek gülüyor.

Alejo, acil olarak hastaneye gidip düğünü düzenlemek üzere bir hâkimle randevu almak üzere harekete geçti. “Evlendik ve tek başıma oradan ayrıldım” diyor Andrea.

“Bu benim için mutluluk kaynağıydı ama ziyaret kuyruğundaki diğer kadınların bana şüpheli bakışları vardı.”

Alejo, kızıyla olan ilişkisini yeniden kurmaya başlamıştı ve Andrea’nın kızı da bu süreçte ona destek oldu.

Andrea, yeniden anne olma isteğini hissetti, “Juan’ın davası sonrası içimde bir ses, tekrar anne olmam gerektiğini hissettirdi” diyor.

Haziran 2005’te sancılarının başladığı gün, Andrea hapisteydi. “Bekleyen kadınlar benimle birlikteydiler ve ebeye ısrarla ulaşmaya çalışıyorduk,” diye anlatıyor.

Alejo, doğumu hapisten dinleyebildi. “O ve koğuştaki herkes duydu. Ertesi gün bebeği hastaneden alarak onu görmek için getirdiler” diyor Andrea.

Alejo, yaklaşık altı yıl sonra nihayet serbest bırakıldı. “Benim için en büyük soru dışarıda nasıl olacaktık” diyor.

“Çok korkuyordum çünkü hapiste onun hayatıydım ama dışarıda ne olacaktı? Yeni bir hayat kurmalıyız ve bu ritmi bulmak zorundaydık” diye belirtiyor.

Bugün, her ailenin karşılaştığı zorluklarla dolu güzel bir aile hayatı sürdürüyorlar. “Bazen iyi geçiniyoruz, bazen tartışıyoruz ama her zaman birbirimizin yanında olduğumuzu biliyoruz” diye sonlandırıyor Andrea.

Bu haber, BBC gazetecileri tarafından hazırlanmış ve kontrol edilmiştir. Bir pilot proje kapsamında çeviri işlemi için yapay zeka desteği alınmıştır.

“`